ਪਹਿਲਾਂ ਜ਼ਮੀਨ ਵੇਖੋ
ਸੜਕ ਤੇ ਟਰੈਕ ਉੱਤੇ ਦੌੜਨ ਲਈ ਗੱਦੀ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸਾਦੀ ਪਕੜ ਵਾਲਾ ਸੋਲ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉੱਚੀ-ਨੀਵੀਂ ਜ਼ਮੀਨ, ਖੇਤਾਂ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਤੇ ਪਿੰਡ ਦੀਆਂ ਸੜਕਾਂ ਲਈ ਡੂੰਘੀ ਪਕੜ ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਆਧਾਰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ — ਨਰਮ ਸੜਕ ਵਾਲੇ ਜੁੱਤੇ ਵਿੱਚ ਉੱਥੇ ਗਿੱਟਾ ਛੇਤੀ ਮੁੜਦਾ ਹੈ।
ਜਿਮ ਤੇ ਟ੍ਰੇਨਿੰਗ ਲਈ ਵੱਧ ਸਪਾਟ ਤੇ ਪੱਕਾ ਜੁੱਤਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਰਨਿੰਗ ਸ਼ੂਜ਼ ਅੱਗੇ ਵੱਲ ਰੁੜ੍ਹਨ ਲਈ ਬਣਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਭਾਰ ਚੁੱਕਣ ਜਾਂ ਸਾਈਡ ਵਾਲੀ ਹਰਕਤ ਲਈ ਠੀਕ ਨਹੀਂ।
ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ, ਸਹੀ ਜੁਰਾਬਾਂ ਨਾਲ ਵੇਖੋ
ਪੈਰ ਦਿਨ ਦੇ ਅਖ਼ੀਰ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਕਸਰਤ ਦੌਰਾਨ ਹੋਰ ਫੁੱਲਦੇ ਹਨ। ਸਵੇਰੇ ਠੀਕ ਲੱਗਣ ਵਾਲਾ ਜੁੱਤਾ ਦੌੜ ਦੇ ਅਖ਼ੀਰ ਵਿੱਚ ਦੁਖਦਾਈ ਹੱਦ ਤੱਕ ਤੰਗ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਅੱਗੇ ਅੰਗੂਠੇ ਜਿੰਨੀ ਥਾਂ ਛੱਡੋ। ਤੁਰਨ ਵੇਲੇ ਅੱਡੀ ਨਹੀਂ ਉੱਠਣੀ ਚਾਹੀਦੀ, ਤੇ ਚੌੜਾਈ ਪੱਕੀ ਲੱਗੇ ਪਰ ਦਬਾਏ ਨਾ। ਤਸਮਿਆਂ ਨਾਲ ਵਿਚਕਾਰਲਾ ਹਿੱਸਾ ਠੀਕ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਗ਼ਲਤ ਚੌੜਾਈ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ।
ਸਖ਼ਤ ਫ਼ਰਸ਼ ਉੱਤੇ ਤੁਰ ਕੇ ਵੇਖੋ
ਗਲੀਚੇ ਉੱਤੇ ਹਰ ਜੁੱਤਾ ਚੰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਸਿਰਫ਼ ਮੈਟ ਉੱਤੇ ਨਹੀਂ, ਸਖ਼ਤ ਫ਼ਰਸ਼ ਉੱਤੇ ਚਾਰ ਕਦਮ ਤੁਰੋ — ਖ਼ਰਾਬੀ ਤੁਰਨ ਵੇਲੇ ਹੀ ਪਤਾ ਲੱਗਦੀ ਹੈ।
ਜੇ ਦੁਕਾਨ ਵਿੱਚ ਹੀ ਕਿਤੇ ਰਗੜ ਲੱਗ ਰਹੀ ਹੈ ਤਾਂ ਉਹ “ਪਾ ਕੇ ਠੀਕ” ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗੀ। ਉੱਪਰਲਾ ਹਿੱਸਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਨਰਮ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਸ਼ਕਲ ਤੇ ਸਾਈਜ਼ ਨਹੀਂ ਬਦਲਦੇ।
ਜਾਣੋ ਜੋੜਾ ਕਦੋਂ ਮੁੱਕ ਗਿਆ
ਪਤਾ ਉੱਪਰਲੇ ਹਿੱਸੇ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ, ਜੋ ਅਕਸਰ ਠੀਕ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਸਗੋਂ ਵਿਚਕਾਰਲੀ ਤਹਿ ਤੋਂ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਦਬਾਉਣ ਤੇ ਵਾਪਸ ਨਾ ਉੱਠੇ, ਤਾਂ ਗੱਦੀ ਮੁੱਕ ਗਈ — ਭਾਵੇਂ ਜੁੱਤਾ ਵੇਖਣ ਨੂੰ ਠੀਕ ਲੱਗੇ।
ਜੁੱਤੇ ਨੂੰ ਸਪਾਟ ਥਾਂ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਕੇ ਪਿੱਛਿਓਂ ਵੇਖੋ। ਜੇ ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਸਾਫ਼ ਝੁਕਿਆ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਵਿਚਕਾਰਲੀ ਤਹਿ ਇੱਕ ਪਾਸਿਓਂ ਬੈਠ ਗਈ ਹੈ, ਤੇ ਉਸੇ ਵਿੱਚ ਚੱਲਦੇ ਰਹਿਣ ਨਾਲ ਗੋਡਿਆਂ ਉੱਤੇ ਇੱਕਸਾਰ ਭਾਰ ਨਹੀਂ ਪੈਂਦਾ।
